48

اصلن هم عمدی صبر نکردم تا بشه 90 روز بعد بیام بنویسم.

پیش میومد که بیام یه چیزی بنویسم و آخر کار هم پاک میکردم میرفتم پی کارم.
یا اینکه در طول روز انقدر به چیزی که میخواستم بنویسم فکر میکردم و فکرم میکردم ولی بعد که میخواستم اکچوالی بنویسمش بسیار مسخره و پیش پا افتاده به نظر میرسید در نتیجه دوباره میبستم و میرفتم.

بعد کم کم به این نتیجه رسیدم که این چند وقت، هی بیشتر با خودم غریبه میشم و هی بیشتر با خودم راحت نیستم. از یه طرف یه چیزی رو میخوام و از طرف دیگه هرهر بش میخندم و رومو برمیگردونم میرم.
و چیز دیگه اینکه، متن های مختلف از افراد مختلف دور و برم میخوندم و دیدم که نه، هر چقدرم که توی فنگرلی کردن وارد باشم، واقعن واسه "نوشتن" و رسوندن منظور و احساسات دیگه م در قالب متن ساخته نشدم. حداقل نه یه جور قشنگی که بتونه تحت تاثیر قرار بده ملتو. و توی فضای مجازی این تاثیر نوشته خیلی مهمه چون عملن صدایی نداری که کسی بخواد بشنوه و تاثیر حرفات باید توی نوشته هات معلوم باشه. (حالا نه اینکه حضوری هم چیزی به کسی بگم، ولی دتس نات د پوینت!)
همین شد که اگه هم بخوام بنویسم واسه خوم مینویسم. یه جایی که کسی قرار نیس بخونه و بفهمه و بهم بخنده یا قضاوتم کنه.

ولی، اینجا رو هم نمیخوام (و نمیتونم!) ول کنم به امون خدا :))
تا وقتی که دوباره با خودم راحت بشم و اینا، میام راجب چرت و پرت های مختلف فنگرلی میکنم تا سر بعضیاش بخندیم یا گریه کنیم باهم. (یا اینکه بگین این دیگه چقد تباهه چشماتونو بچرخونین و برین :دی) انبوه فن آرت هایی هم که سیو میکنم حیف نمیشه :))