Violet Evergarden

آه.
اصن فقط دلم میخواد آه بکشم.
من ِ خوره ی تراژدی میخواستم همه چی یهو خوب شه و به طرز خیلی کلیشه ای بگن عاقا همه ی داستان خواب بوده و حالا اینم پایانی که همه چی خوب و خوشه و happily ever after میرن زندگیشونو میکنن. من!!
قسمتیش نبود که باهاش زار نزنم (گریه نه ها، زار!) و اغراق هم نیست.
شاید اگه در موقعیت های دیگه ای از زندگیم دیده بودمش این واکنش رو نسبت بهش نداشتم ولی.

ماجرا درباره دختریه که توی ارتش بزرگ شده و از تعاملات و روابط و احساسات انسانی چیزی نمیدونه. داستان از پایان یه جنگ شروع میشه و وایولتی که کل زندگیش چیزی به جز جنگ بلد نبوده حالا باید بیاد بین مردم عادی زندگی کنه و اون شخصی هم که توی این مدت هواشو داشته دیگه نیست!
در طول انیمه ما میبینیم که وایولت چطوری یاد میگیره بقیه رو درک کنه و احساساتشونو بفهمه و در نتیجه احساسات خودش براش معنی پیدا میکنن.

از انیمه های به شدت eyepleasing عه! همه چی خیلی خوشگله و با آدم حرف میزنه اصن. نصف تاثیر گذار بودن صحنه های مختلف هم به همین خاطره. و البته موسیقی متن و آهنگ های خیلی خوبش.

از پریروز تا حالا که تمومش کردم آهنگای اوپنینگ و اندینگش دارن مدام پخش میشن و رفتم یوتیوب ویدیوهای ری اکشن دیدم و یه دور هم با اونا زار زدم و کلی AMV دیدم و کلا از فکرش بیرون نمیام. اولین انیمه ای هم هست که دارم واسه مامانم میذارم و امیدوارم بتونم خودمو کنترل کنم و پخ جلوش نزنم زیر گریه.