47

*هیستریکال لفتر* اگه میشد صدای خنده هامو بذارم، میذاشتم!

یه حقیقت های تلخی هس که هیشکی اثباتشون نکرده ولی ته دلت میدونی وجود داشتن و دارن. با اینحال دوست داری انکارشون کنی چون به هر حال who knows، تو که واقعن نمیدونی.
بعد کاملن اتفاقی و همینجوری یهویی اون مدرکی که میخواستی (نات ریلی؟!) رو میبینی و هرهر میزنی زیر خنده. به خودت میگی AHA! I fucking told you so. بعد همینجور که داری میخندی کم کم چشمات شروع میکنه بسوزه و انگار توپ پینگ پنگ تو گلوت گیر کرده و شروع میکنی به این فکر کنی که where did I go wrong.. بعدش که اشک دونی ت خالی شد، دیگه چیزی حس نمیکنی. برمیگردی و توی هر سطح دم دستی که قابلیت بازتاب کردن قیافه خودتو داره نگاه میکنی. و نگاه میکنی. اگه ولت کنن میخوای تا دو روز توی همین حالت بمونی. نهایتن مجبور میشی پاشی بری پی زندگیت (هاها؟!؟) و وانمود کنی همه چی چقد خوبه (و واقعن خوب هم میشه!) ولی فقط یه trigger کوچیک لازمه و دوباره همون آش و همون کاسه..

*سای* واقعن نمیدونم چرا قصد دارم این مستطیل آبی این پایین رو کلیک کنم و چرا همین الان اینایی که نوشتمو پاک نمیکنم و لپ تاپو نمیبندم برم پی کارم!