Used to Be

ببینین، من هیچوقت توی یه ریلیشنشیپ نبودم و نمیدونم how it works. همه ی چیزهایی هم که راجبش میدونم از توی فیلما و کتابا و تجربه های بقیه ست که همشون غیر واقعی و فیک و too perfect to be real ان. تنها چیزی که خوب تجربه ش کردم فرندزون عه و هیچوقت هیشکی راجب یه بدبختی که توی فرندزونه و روح طرفشم خبر نداره و هیچوقتم قرار نیست بفهمه و اگه هم بفهمه فقط قضیه بینشون آکوارد میشه و هیچوقتم قرار نیس هیچ حسی به اون فردی که توی فرندزونه پیدا کنه، هیچی نمینویسه و فیلمی نمیسازه چون boring ترین چیزیه که میتونه وجود داشته باشه و به شدت اعصاب خورد کنه و اصلن قشنگ نیست.
حس میکنم pro شدم توی این زمینه. اونقدری که میتونم به ملت درباره "how not to let the person you're crushing on know you're crushing on them" ادوایس بدم. و اولیشم اینه که ترسو باشید!! اونقدری که ترستون از اینکه اتفاقی خارج از کنترلتون بیفته به breakdown های نصف شبتون و اشک ریختن توی راه خونتون و ذره ذره آب شدنتون و self-dout ای بعدن گرفتارش میشین و از بین رفتن اعتماد به نفستون، غلبه کنه.
بعضی روزا دلم میخواد نیست و نابود شم، بخوابم و واسه دو سال دیگه بیدار نشم، بشینم و به یه دیوار سفید زل بزنم، با هیشکی حرف نزنم و هیچی نخورم، همینجوری ساکت یه گوشه بشینم بلکه این مخ لامصب هم ساکت بشه و دیگه به هیچی فکر نکنه. بعضی روزا خسته میشم از بی عرضگی و ضعیف بودن خودم، از اینکه انقدر دوگانه ام، انقدر بعضی وقتا یکی دیگه میشم که خودمم خودمو نمیشناسم و نمیدونم با خودم چیکار کنم.
با اینکه دلم میخواد بشینم حرف بزنم ولی pitty عه بقیه رو نمیخوام! نمیخوام بگن عاخی چقدر گناه داری یا حتی بهش فکرکنن. نمیخوام برام دل بسوزونن و اونجوری مهربانانه و با غم نگام کنن. نمیخوام حرف زدنشون باهام عوض بشه و دور و برم careful رفتار کنن. نمیخوام کسی بجز خودم بدونه چقدر ضعیفم.

دانلود آهنگ

+ اصلن مهم نیس که لیریک آهنگ چی میگه. (چون بعضی وقتا سعی میکنم مثل بچگیام باشم و نفهمم آهنگا دارن چی میگن ولی با اینحال مدام گوششون بدم.) مهم اینه که حس ملودی آهنگ و اوج و سقوطش و طرز ادا کردن کلمه های طرف و بالا و پایین شدن صداش، آرومم میکنه و میذاره این اشکا بیان پایین.

برچسبها: rant, Arrows To Athens