Spirit: The Stallion of the Cimarron

دوباره نصف شب شد و من احساساتی شدم...

آنستلی.. این کارتون منو ساخت!! ینی هرچی که الان هستم و پایه و بنیان چیزایی بعدن بهشون علاقه مند شدم، اینه!! بخش خیلی بزرگی از بچگیم و قسمت بزرگی از شخصیت حال حاضرم و آدمی که الان هستم، از صدقه سری این کارتونه!! بعضی وقتا که خیلی احساس lost بودن بهم دست میده، میشینم اینو میبینم و بعده کلی گریه زاری، یه حس خوب غیر قابل توصیفی بهم میده.. حسی که توی کل فیلم همراه با آهنگاش به آدم دست میده، حس مورد علاقه منه! و از هشت سالگیم که اینو دیدم آرزوم بوده اسب داشته باشم :))) یا حالا یه حیوونی که این شکلی باهاش رفیق بشم :)))

نمیدونم بقیه هم اینجورین یا نه، ولی من نسبت به یه سری چیزا حس مالکیت پیدا میکنم... ینی حس میکنم این چیز مال منه و نه هیچکس دیگه.. و هیچکس هیچوقت به اندازه ای که من درکش کردم و دوستش دارم، دوستش نخواهد داشت!! (و آف فاکینگ کورس که اینجوری نیس، ولی خب حسه دیگه کاریش نمیشه کرد :دی) و این کارتون از جمله همین چیزاست :))))

چیز دیگه ایش که من همیشه عاشقش بودم و توی هیـــچ کارتون و انیمیشن دیگه ای تا به الان اینقدر قوی نبوده (به نظر من!! البته به جز خرس برادر!!) ساوندترکها و آهنگای فیلمه ♥_♥ ینی خدااااان... من هنوز بعد از یازده سال آهنگاشو گوش میکنم و هنوزم باعث میشه "فیلز" های مختلف بیاد سراغم و حس آشنایی که یه سری از آهنگ های راک برام دارن، به همین خاطره... صدای برایان آدامز اصن یه نوستالژی عجیبی داره واسم که عررررررررر اصن!!! و همچنین علاقه م به "مت دیمن" از همینجا شروع میشه :)))) و اگه شما هم مث من باشین، نمیتونین این متنو با لحن و صدای مت دیمن نخونین و اون آهنگش توی مختون پلی نشه T___T

“The story that I want to tell you caot be found in a book. They say that the history of the west was written from the saddle of a horse, but it’s never been told from the heart of one. Not till now. I was born here, in this place that would come to be called the Old West. But, to my kind, the land was ageless. It had no begiing and no end, no boundary between earth and sky. Like the wind and the buffalo, we belonged here, we would always belong here. They say the mustang is the spirit of the West. Whether that west was won or lost in the end, you’ll have to decide for yourself, but the story I want to tell you is true. I was there and I remember. I remember the sun, the sky, and the wind calling my name in a time when wild horses ran free.”

و معلومه وقتی این گیف ستو میبینم، احساساتی میشم و دم به گریه!

چون او مای گاد T___T من از هشت سالگیم منتظر بودم تا یه چیزی بیاد و همون حس آشنای اسپیریت رو بهم بده و بعده چند سال httyd اومد و من واقعم اشکم دراومده بود T____T

کلن بهش که فکر میکنم این انیمیشن های شخصیت سازه احساساتی، کارِ دریم وورکس عه.. هممون با دیزنی کلی خاطره پاک نشدنی داریم ولی دریم وورکس یه حس عجیبی دارن کاراش و اونجوری که باید، اپریشییتش نمیکنن ملت...

الانم برم واسه شونصدهزارمین بار آلبوم ساوندترک های اسپیریت و httyd گوش بدم و احساساتی شم و چهارتا قطره اشک بریزم تا خوابم ببره...