27

همه چی شده حال نداشتن!
حال نداری بیای اینجا، حال نداری بری بیرون، حال نداری کتاب بخونی، حال نداری آهنگ گوش کنی، حال نداری درس بخونی، حتی حال نداری بخوابی!!!
بعد یه موقعیتی جور میشه که با چندنفر از بچه های دانشگاه برین بیرون ناهار بخورین، و تو کمی تا قسمتی حال پیدا میکنی، چون دفعه اولته که قراره با بچه های دانشگاه بری بیرون و یکم با آدمای جدید آشنا بشی.. (در صورتی که ملت از همون هفته دوم باهم بیرون میرفتن و من تازه استارت زدم! :|)
وقتی غذاتونو میخورین یه نفر پیشنهاد میده جرات حقیقت بازی کنین و آه از نهاد تو بلند میشه چون هیچوقت از این بازی خوشت نمیومد :| بعد میگن که چون اینجا هیچ کار خاصی نمیشه کرد هممون حقیقت برمیداریم و از هم سوال میپرسیم.. نویت به یکیشون که میرسه، بیخود ترین سوالی که بچه ها میتونن از هم بپرسن رو انتخاب میکنه و میگه تا حالا عاشق شدی؟؟ و تو میگی که من اصن نمیدونم عشق چیه! شما عشقو چی تعریف میکنین؟؟ و بعد یکی میگه اینکه یکیو واسه دفعه اول ببینی و انگار قند تو دلت آب کنن و کللللللی ازش خوشت بیاد!! مثلن من وقتی دفعه اول اومدم سر کلاس از فلانی خیلی خوشم اومد! و تو میپرسی اونوقت به این میگن عشق؟!؟! و طرف جواب میده اگه جنس مخالف بود، عاره! و تو توی دلت میخندی و میپرسی واقعن تعریف مردم از عشق همینه؟؟ و عایا همینجوری ملت عاشق میشن؟؟؟
و همینجور که همین بحث ادامه پیدا میکنه و اصن بازیشون یادشون میره، از تجربه های مختلف "عاشق" شدنشون و دوستی هاشون میگن.. و ماجراهای بعضیاشون انقدر جذاب و باحاله (که البته آخرش به نتیجه نرسیده!) که تو به این نتیجه میرسی که چقدر زندگیت خسته کننده و boring ه و چقدر خودت آدم خسته کننده ای هستی! و سعی میکنی کارها و خاطرات بامزه خودت یادت بیاد که تعریف کنی ولی چیزی به ذهنت نمیرسه! و بعد تمام راه تا خونه رو به این قضیه فکر میکنی که شاید تو یه چیزیته که you can't feel like others... ولی وقتی میرسی خونه و انبوه کارایی که قراره بکنی و تولدی که شب قراره بری یادت میاد، همه اون افکارو میریزی یه گوشه مخت که بعدن وقتی حس بدبختی کردی، بهشون فکر کنی!

+ با تشکر از دانشکده مون که کلن تافته جدا بافته ست و همه چیش باید با بقیه فرق داشته باشه حتی برنامه نمایشگاه کتاب بردنش! و وقتی میفهمی که برنامه واسه بردن دانشجوها دارن، ظرفیت تکمیل شده :|